Waar zullen wij staan over tien jaar?
donderdag 10 november 2011
Tien jaar geleden konden weinig Griekse jongeren zich indenken hoe ze er vandaag de dag aan toe zijn. De Europese Commissie dwingt de Griekse bevolking nu al maanden een onvoorstelbare daling van haar levensniveau te aanvaarden: loonsverlagingen, lagere werkloosheidsuitkeringen, stijgende levensduurte, duizenden ontslagen, privatisering van overheidsdiensten, een nooit eerder vertoonde achteruitgang van de collectieve rechten van de werknemers, enz.
Achter de naakte cijfers staan de miljoenen levens van mensen die in het nauw gedreven worden. Loopbanen die afgebroken worden, toekomstplannen die kapot gemaakt worden... Velen die hun studie moeten stopzetten of er gewoon niet aan kunnen beginnen, talenten die niet ontwikkeld worden, jobs die er niet meer zijn... Waarom? Om aan speculanten en miljonairs het geld terug te kunnen betalen, dat zij de Griekse staat leenden. En waarom moest de Griekse staat zoveel lenen? Om in 2008 de banken te redden, toen die op de rand van het faillissement stonden. Ze gingen failliet door… diezelfde speculanten en miljonairs.
De allerrijksten organiseren momenteel de hold-up van de eeuw. Een heel land gaat naar de verdoemenis. En wat hebben de Griekse jongeren en hun familie daarin te zeggen? Niets.
En wij, waar zullen wij staan over tien jaar? Griekenland is geen geïsoleerd geval, ook al is het vandaag het meest in het oog springende. Alle Europese staten staken zich tot over hun oren in de schulden om de banken te redden. Vandaag is het Dexia dat failliet dreigt te gaan en opnieuw een beroep doet op de Belgische staat. De discussie is aan de orde in alle landen: wie moet deze crisis betalen? En in alle landen dringen de regeringen ons hetzelfde antwoord op: wij, jongeren en werkenden, wij moeten ons levensniveau verlagen. De echte (superrijke) verantwoordelijken laten ze in elk geval met rust.
Ook de toekomstige regering hier in België gaat die weg bewandelen. Na bijna 500 dagen onderhandelen, horen we nu: “Oef, er is eindelijk een akkoord.” Maar waar slaat dat akkoord eigenlijk op? Op een historische stap voorwaarts in de verdeling van het land, op de splitsing van de sociale zekerheid en op het feit dat ze ons voor de crisis willen doen opdraaien door indrukwekkende besparingen. Ook al verdrievoudigde het inkomen van aandeelhouders de afgelopen tien jaar. Toch willen ze ons doen geloven dat er niet genoeg geld is voor het onderwijs en om jongeren aan een baan te helpen. Nooit eerder was het maatschappelijke debat zo wereldomvattend en globaal en toch zouden ze ons willen doen geloven dat Franstaligen en Nederlandstaligen hier beter tegen gewapend zouden zijn als ze elk in hun eigen hoekje zitten? Hoe durven ze! En dan zouden wij nog blij moeten zijn ook, dat er eindelijk een akkoord is?
Neen, dit zal niet gebeuren in onze naam. Of zoals los indignados het formuleren, wij zijn geen koopwaar in handen van bankiers en politici. Geen sprake van dat ze ons dezelfde weg naar de hel opsturen als de Grieken. Geen sprake van dat ze met onze toekomst op de beurs gaan spelen zonder het ons zelfs maar te vragen. Er is wel degelijk een alternatief. Een andere wereld is mogelijk, niet geleid door de dictaten van de winstlogica. Die andere wereld vinden we bij het socialisme. Daarom zeggen wij: “CHEnge the World”. Die andere wereld krijgen we echter niet zomaar cadeau. Daarom moet je in actie komen, in jouw school, aan de unief of in je wijk.
Op deze COMAC-pagina’s kan je artikels lezen over de indignados, over het middelbaar en hoger onderwijs, over de jongerenwerkloosheid, het werk van Comac in de studentenvakbond. Ten slotte kom je er ook meer te weten over de inzet van de pensioenhervorming en wat dat met ons te maken heeft. Kortom, een hele berg ijzer om de wapens mee te smeden voor de komende acties.
